"Als jullie het nu niet doen... doen jullie het dan ooit nog?"

Het was onze oudste dochter die deze vraag stelde. Een simpele vraag eigenlijk. Maar wel één die alles in beweging zette.

Want eerlijk is eerlijk: we hadden helemaal geen slecht leven in Nederland.

We hadden een fijn huis, leuke banen, familie en vrienden om ons heen en onze kinderen zaten op school. Ons leven was goed zoals het was. Toch bleef er één droom steeds terugkomen.

De droom om ooit op Curaçao te wonen.

Onze band met Curaçao gaat al heel ver terug

Wij zijn René en Marnia en in de zomer van 2025 emigreerden we samen met onze drie kinderen naar Curaçao. Natuurlijk verhuisde ons complete beestenspul ook mee. Onze katten Buddy en Charlie en onze hond Vinnie genieten inmiddels net zo van het eilandleven als wij.

Voor Marnia voelde Curaçao nooit als zomaar een vakantiebestemming. Zij is geboren op het eiland en verhuisde op jonge leeftijd naar Nederland. Toch bleef Curaçao altijd een onderdeel van haar leven. Familie woonde er nog, ze liep er stage en we kwamen er jarenlang regelmatig op vakantie.

Toen René en Marnia in 2003 een relatie kregen, duurde het niet lang voordat ook René verliefd werd op het eiland.

In 2012 trouwden we op Blue Bay. Misschien was dat wel het moment waarop onze gezamenlijke droom echt begon te groeien.

Maar er was altijd wel een reden om het nog niet te doen

Zoals bij veel gezinnen stond het leven niet stil.

Er was werk. Er waren scholen. Familie. Vrienden. Verantwoordelijkheden. En laten we eerlijk zijn: we hadden het goed in Nederland. Er was dus eigenlijk nooit een logisch moment om alles achter te laten.

Steeds zeiden we tegen elkaar:

"Misschien over een paar jaar."

Maar dat paar jaar werd steeds weer doorgeschoven.

En toch...iedere keer als we terugkwamen van Curaçao bleef hetzelfde gevoel hangen.

"Ooit..."

Toen stelde onze dochter de vraag die we zelf steeds uit de weg gingen

Onze oudste dochter was veertien toen ze ons vroeg:

"Als jullie het nu niet doen, doen jullie het dan ooit nog?"

En daarna volgde misschien wel een nog belangrijkere vraag.

"Willen jullie later spijt hebben dat jullie het nooit geprobeerd hebben?"

Die woorden kwamen binnen.Niet omdat we het antwoord niet wisten. Maar omdat we het antwoord eigenlijk al jaren wisten.

We durfden alleen de stap nog niet te zetten.

We wilden onze kinderen laten zien dat dromen er zijn om na te jagen

Dat moment zette ons aan het denken.

We vinden het belangrijk dat onze kinderen hun eigen dromen durven volgen. Dat ze kansen pakken, ook als ze spannend zijn. Dat ze later niet terugkijken met de vraag: "Wat als?"

Toen beseften we dat we dat zelf ook moesten doen.

Hoe konden we onze kinderen leren hun dromen na te jagen als wij die van onszelf steeds bleven uitstellen?

Dat betekende niet dat we halsoverkop besloten te emigreren. Integendeel. We hebben veel gesprekken gevoerd, lijstjes gemaakt, getwijfeld en gerekend. We hebben gekeken naar de praktische kant, maar ook naar wat deze stap voor ons als gezin zou betekenen.

Toen uiteindelijk bleek dat ook onze andere kinderen enthousiast waren, begon het idee steeds concreter te worden.

Het leven is te kort om je grootste droom te blijven uitstellen

In onze omgeving hebben we de afgelopen jaren meerdere keren meegemaakt hoe onverwacht het leven kan lopen.

Zonder in details te treden heeft dat ons één belangrijke les geleerd: het perfecte moment bestaat niet.

Er zal altijd een reden zijn om nog even te wachten. Nog een jaar. Nog een promotie. Nog wat extra sparen. Tot de kinderen ouder zijn. Tot alles beter uitkomt.

Maar wanneer is dat dan?

Voor ons kwam het besef dat we later liever wilden terugkijken op iets wat we geprobeerd hadden, dan op een droom die we altijd zijn blijven uitstellen.

In de winter namen we de beslissing

In de winter van 2024-2025 hakten we uiteindelijk de knoop door.

Vanaf dat moment kwam alles in een stroomversnelling. Er moest ontzettend veel geregeld worden. Werk, scholen, vergunningen, een woning, een container, afscheid nemen van familie en vrienden... ineens werd een droom een concreet plan.

In de zomer van 2025 stapten we met onze drie kinderen, onze huisdieren en een gezonde dosis spanning het vliegtuig in.

Niet omdat we zeker wisten dat alles goed zou gaan.

Maar omdat we zeker wisten dat we deze kans wilden grijpen.

En hebben we daar spijt van?

Die vraag krijgen we regelmatig. Ons antwoord is simpel.

Nee.

Dat betekent niet dat emigreren altijd makkelijk is. We hebben heimwee gehad. We hebben getwijfeld. We hebben uitdagingen gehad waarvan we vooraf niet eens wisten dat ze bestonden.

Maar geen enkel moment hebben we gedacht:

"Hadden we het maar nooit gedaan."

Integendeel. We zijn dankbaar dat we deze stap hebben gezet. Niet omdat Curaçao perfect is, maar omdat we onszelf de kans hebben gegeven om onze droom werkelijkheid te laten worden.

En misschien is dat wel het mooiste wat emigreren ons heeft gebracht. Niet alleen een nieuw leven op Curaçao. Maar ook de wetenschap dat je soms pas echt groeit wanneer je de moed hebt om iets te doen wat spannend is.